Παρασκευή 8 Απριλίου 2016

Τα αγάλματα είναι ύμνοι στο θείο κόσμο

 Είναι αποδεκτό πλέον πως η Τέχνη στην αρχαία Ελλάδα αποτέλεσε τον ορισμό της Ομορφιάς για τον αληθινά πολιτισμένο κόσμο. Και σε ένα άγαλμα μόνο έχει κανείς την δυνατότητα να διακρίνει το υψηλό επίπεδο της αρχαιοελληνικής αισθητικής. Για μένα είναι η μοναδική αισθητική στον κόσμο όπου το ιδεατό με την απλότητα ,όχι μόνο συβαδίζουν,αλλά ταυτίζονται. Είναι μια θεία σύλληψη αυτή που στάλθηκε εκείνη την εποχή στους εμπνευσμένους Έλληνες με σκοπό πανανθρώπινο.
 Ο Ίαν Τζένκινς,ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος,που είναιέφορος του τμήματος Ελλάδας και Ρώμης του Βρετανικού μουσείου έχει μελετήσει και έχει γράψει εκπληκτικά βιβλία για την Ομορφιά στην αρχαία Ελλάδα. Έχει παρουσιάσει και πολλές σχετικές ομιλίες στις οποίες το κοινό τον παρακολουθούσε έκπληκτο.Αυτός λοιπόν,ο Ίαν Τζενκις,είπε χαρακτηριστικά:''Οι Έλληνες ευήυραν τα άνθρωπινα όντα''. Θεωρώ πως είναι υπέροχη και περιεκτικότατη αυτή η σύντομη δήλωσή του,καθώς τα λέει όλα. Καθιστά σαφές πως μέσα από την ομορφιά των αγαλμάτων μπορεί κανείς να μελετήσει όλα εκείνα που γέννησε η ελληνική σκέψη: τον επικό λόγο,την μυθολογία,την τραγωδία,την φιλοσοφία το μέτρο,την δημοκρατία και τόσα άλλα.
 Παραθέτω επίσης κάτι εξαιρετικό που έγραψε η εφημερίδα Guardian:''από τα σπάνια μπρούντζινα αγάλματα που βρέθηκαν στην θάλασσα, μέχρι τ'αγάλματα των θεών που ήταν μια χιλιετία μπροστά από τον χρόνο τους,η αρχαία ελληνική τέχνη είναι μαγική,ζωντανή και επιβλητική.' Έτσι είναι . Οι τραγωδίες του Αισχύλου,του Σοφοκλή και του Ευριπίδη εξακολουθούν να παίζονται μέσα από το πάθος που έχει εμποτίσει τα αγάλματα. 

Στην αρχαία Ελλάδα ,όσα αγάλματα απεικόνιζαν θεούς δημιουργούνταν από καλλιτέχνες μυημένους σε συμβολισμούς-και συνήθως με την εποπτεία κάποιου ιερέα της αντίστοιχης θεότητας.Έτσι αποτυπώνονταν στο άγαλμα μια γλώσσα μυστηριακή,που σήμερα έχει ξεχαστεί.Αυτή η ''γλώσσα'' μπορούσε να μιλά κατευθείαν στο υποσυνείδητο του θεατή.
Επιπλέον η λέξη ''Τέχνη'' προέρχεται από το ρήμα ''τίκτω''=γεννώ.

Προφωνώς πρόκειται για εκείνην την Ομορφιά που γεννιέται από τον ανώτερο θείο κόσμο .Συνεπώς τ'αγάλματα είναι ένας ύμνος στον θείο κόσμο.

---αγγελική--

Κυριακή 3 Απριλίου 2016

Η ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που δι-αισθάνονται μ'έναν ιδιαίτερο τρόπο τις αλήθειες τις δικές τους και εκείνες που διέπουν τον κόσμο. Τους συναντούμε συχνά ,αρκεί να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία και την δυνατότητα να τους διακρίνει. Η σκέψη τους φιλτράρει  τις καταστάσεις και  τα γεγονότα μεταφράζοντάς τα με σύμβολα και περιπέτειες άλλων καιρών και άλλων κόσμων-παλαιότερων, μακρινών ή και αγέννητων ακόμα. Αυτοί οι άνθρωποι το πνεύμα τους το διαμόρφωσαν μελετώντας βιβλία και σαλπάροντας μέσα σε ωκεανούς ιδεών.
 Τα βιβλία κουβαλούν λέξεις, γνώμες, ζωές, βάσανα, λύπες, χαρές, δόξες ,μάχες ,νίκες,ήττες ,αδικίες και δικαιώσεις-περιγράφουν χαρακτήρες ηρωικούς ή δειλούς, δίκαιους ή αποτρόπαιους, εντοπίζουν θεούς ,ξωτικά και τέρατα -ή περιλαμβάνουν περιγραφές,θεωρήσεις και αναλύσεις κάθε μορφής  -όσα μπορεί να φανταστεί ή να μην φαντάζεται κάποιος. Μια και μόνη ζωή δεν χωρά να γεμίσει με τόσες γόνιμες εικόνες παρά μόνο μέσα από την λογοτεχνία.
 Σίγουρα και τα ταξίδια διευρύνουν τους πνευματικούς ορίζοντες και εξευγενίζουν την ψυχή αν έχει κάποιος την δυνατότητα και τον χρόνο να ταξιδέψει και ''να μάθει και να μάθει απ'τους σπουδασμένους'',όπως έγραψε και ο Καβάφης μας. Και πάλι -μόνο τα βιβλία μπορούν να μεταφέρουν τους αναγνώστες σε άχρονες εποχές ή σε συμβολικούς και ουτοπικούς τόπους χαρίζοντάς τους στιγμές μιας ευφορίας ουράνιας. Μόνο με τους τρόπους της λογοτεχνίας ανοίγονται οι δίαυλοι για να προσεγγίσει κανείς τους διαφορετικούς χαρακτήρες και τις  πιο λεπτές εκδηλώσεις των ανθρώπινων ψυχών.
 Το διαβασμα δίνει μορφή στην σκέψη και ο κάθε άνθρωπος την φοράει την σκέψη του-αυτή είναι που του δίνει παρουσία και υπόσταση, οπότε είναι ωραίο να είναι ισχυρή. Πέρα από τις όποιες εμπειρίες του  καθενός,προστίθενται κι εκείνες οι άπειρες ,που μέσα από τις σελίδες των βιβλίων διαμορφώνουνν το αξιοθαύμαστο γλυπτό του πνεύματος και χαράζαυν έναν ακόμα πιο όμορφο και πολύπτυχχο χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα που τολμά να ερευνά δίχως να πείθεται αβασάνιστα και άκριτα. Που γνωρίζει να διακρίνει το φως και το σκοτάδι των ανθρώπινων πραγμάτων και πράξεων,την χαρά και την θλίψη,το αυθεντικό και το φαύλο.
 Ναι ,ένας βιβλιοφάγος δεν βολεύεται,είναι πάντα υποψιασμένος και πάντα σε ετοιμότητα και κατά κανόνα δεν είνα ευάλωτος ,αλλά είναι αληθινά ευαίσθητος ,δυνατός και διορατικός,
 Θεωρώ πως πρέπει να διαβάζουμε λογοτεχνία με κάθε ευκαιρία,όχι αποσπασματικά και επιφανειακά,αλλά συνειδητά και σε βάθος,έχοντας επίγνωση της αποτελεσματικότητας αυτής της επιλογής.
--αγγελική--

ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΤΟΠΩΝ

Ένα αρχαίο μνημείο αποτελεί έναν πυρήνα αφύπνισης που εξαγνίζει και αναζωογονεί την ψυχή.Είναι ένα μέσο προς την ενόραση και ανακάλυψη του εαυτού μας.Όταν συντονιστούμε με την ενέργεια ενός αρχαίου ναού,αυτή μας καθοδηγεί ώστε να εντοπίσουμε μέσα μας δυνατότητες.

Ειδικοί ιερείς και γεωμάντεις μετά από αναζήτηση στη φύση επέλεγαν την περιοχή ανοικοδόμησης των ναών.Η σύσταση του εδάφους,το υψόμετρο,η χλωρίδα και η πανίδα,τα έντονα γεωλογικά φαινόμενα ( απότομοι ξεκομμένοι βράχοι,χαράδρες,σπηλιές) συνιστούν την ιδιαίτερη ενέργεια ων χώρων που επιλέχθηκαν.

Το κάθε τοπίο εκπέμπει διαφορετικό ήχο,ο οποίος αντιπροσωπεύει την ανάσα του πλανήτη στην συγκεκριμένη περιοχή.Ειδικά τα μεγάλα ιερά ανήκουν σ'ένα ευρύτερο ενεργειακό πεδίο,στο οποίο τα επιμέρους κέντρα συνδέονται μεταξύ τους σαν τα μέλη ενός σώματος. Μπορεί να δημιουργούν μεταξύ τους σχηματικά ένα ενεργειακό τρίγωνο,έναν κύκλο ή ιερούς αριθμούς ,όπως είναι η χρυσή τομή. Η ενέργεια διανέμεται παντού στο ευρύτερο πεδίο.

 

 Οι σκέψεις ,τα συναισθήματα,η δράση και οι προσδοκίες των ανθρώπων κρυσταλλώθηκαν για πάντα στους τόπους αυτούς.Για να μας φωτίζουν σο παρόν.

--αγγελική--

Παρασκευή 1 Απριλίου 2016

Μια Σπίθα και μια Πνοή στο κάθε τι...

Και στο πιο μικρό που χορηγείται ζωή από τον ήλιο ,χορηγείται παράλληλα και μια σπίθα φλογερή, μια θερμότητα,ένα φως,ένα πνεύμα.. Όταν οι αρχαίοι ιερείς έκοβαν φυτά για να τα εφαρμόσουν στα φίλτρα τους (φύλλα από φασκομηλιά,βελανίδια,φλούδες από ιτιά) ,χρησιμοποιούσαν μόνο ιερά μαχαίρια ή δρεπάνια για τον σκοπό τους. Αυτά είναι καλύτερα γνωστά ως δρεπάνια των Δρυίδων .

Οι αρχαίοι πολιτισμοί εμπνεύστηκαν τα ξωτικά τους ως υπέροχους τοξότες που κρύβονται στα δέντρα .Κάποια απ' αυτά είναι όμορφες νύμφες-κάποια  είναι εξοπλισμένα και  με φτερά---οι νεράιδες!
Λέγεται πως τα ξωτικά των λουλουδένιων λιβαδιών έπαιρναν την μορφή μελισσών (έτσι εξηγείται και η τοξοβολία).
Επιπλέον είναι αξιοπρόσεκτες οι δύο ονομασίες που δίνονται στο βόρειο σέλας (aurora borealis)
-''the road of the bees''- ''the dance of the elves''
-''ο δρόμος των μελισσών''-''ο χορός των ξωτικών''
 Τροφή για όμορφες σκέψεις,πέρα από την γήινη καθημερινότητα...
---αγγελική---

ΦΡΥΝΗ- Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΤΕΛΗ

Γεννήθηκε στις Θεσπιές τον 4ο αι.πΧ. Ήταν κόρη του Επικλή και το πραγματικό της όνομα ήταν Μνησαρέτη. Η οικογένεια ήταν φτωχή. Το κοριτσάκι μάζευε και πουλούσε κάπαρη.Οι συμπατριώτες της την αποκαλούσαν Φρύνη καθώς το προσωπάκι της ήταν χλωμό και τους θύμιζε το διάφανο  χρώμα του φρύνου ..
 Οι συνθήκες ανάγκασαν την Φρύνη ν'αναζητήσει την τύχη της στην Αθήνα ,όπου για λίγο διάστημα εξάσκησε το επάγγελμα της αυλητρίδας. Η ομορφιά του προσώπου και το σώματός της ήταν άφταστη και η ευφυία της μοναδική. Σύντομα έγινε γνωστή ως εταίρα ,όχι μόνο στην Αθήνα,αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα..Πολλές εταίρες, όπως είναι γνωστό,είχαν ανέλθει σ'ένα ανώτερο κονωνικοπνευματικό επόπεδο και αποτελούσαν ένα σημαντικό τμήμα της αστικής κοινωνίας .Στόχος τους ήταν ο πιο απαιτητικός και ο πιο ψυχαγωγικός ερωτισμός. Οι καλές τέχνες ,στις οποίες είχαν μυηθεί τους χάριζαν φροντισμένους τρόπους που τις εξύψωναν.
 Η Φρύνη ήταν τόσο ξεχωριστή που την συντροφιά της την αποζητούσαν και πολλοί φιλόσοφοι της εποχής, Κατάφερε να συγκεντρώσει πολλά χρήματα. Προσφέρθηκε να χτίσει ξανά ακόμα και τα τείχη της Θήβας, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Μέγα Αλέξανδρο το 336 .π.Χ.  Ως αντάλλαγμα ζήτησε να τοποθετηθεί στα τείχη μια επιγραφή που θα έλεγε ''καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από την Φρύνη την εταίρα'' Οι Θηβαίοι,φοβούμενοι μήπως προσβάλλουν τον Αλέξανδρο, απέρριψαν την πρότασή της.
Λέγεται πως η Φρύνη άλλαζε τις τιμές ανάλογα με την συμπάθεια που έτρεφε για τον κάθε πελάτη . Γι' αυτό πρόσφερε δωρεάν την παρέα της στον φιλόσοφο Διογένη,που τον θαύμαζε .Απεναντίας, όταν αντιπαθούσε κάποιον, του αρνιόταν την παρέα της,όσα χρήματα κι αν της έδινε. Έτσι,όταν κάποια στιγμή την προσέγγισε ο ρήτορας Ευθίας,εκείνη απέρριψε όλες τις προτάσεις του, γιατί τον έβρισκε άσχημο και αγενή. Ο Ευθίας θύμωσε και αποφάσισε να την τιμωρήσει με μια κατηγορία καθόλου πρωτότυπη για την εποχή εκείνη.Την κατηγόρησε πως προσπαθούσε να εισάγει στην Αθήνα μια νέα θρησκεία από την Θράκη, η οποία διέφθειρε τα ήθη των νεαρών κοριτσιών. Την Φρύνη εκπροσώπησε στο δικαστήριο ένας πρώην εραστής της, ο Υπερείδης. Η δίκη δεν εξελισσόταν αισίως και οι δικαστές έμοιαζαν να πείθονται από το κατηγορητήριο. Η Φρύνη φορούσε μόνο ένα ιμάτιο με μια περόνη στον ώμο.Λίγο πριν από την τελική απόφαση ο Υπερείδης το τράβηξε κι εκείνη βρέθηκε ολόγυμνη μπροστά στους δικαστές που έμειναν έκθαμβοι μπροστά στην ομορφιά της, Λεγόταν πως τ'απόκρυφα μέρη της εταίρας εκείνης ήταν ακόμα πιο μεγάλης ομορφιάς και από τα φανερά της μέρη.
Οι δικαστές είχαν την εντύπωση πως μπροστά τους στεκόταν η επίγεια θεά Αφροδίτη, Την  αθώωσαν με κριτήριο πως μια ομορφιά που παραπέμπει σε θεούς δεν μπορεί να τιμωρείται-και ό,τι μοιάζει με αψεγάδιαστο έργο τέχνης μπορούν να το θαυμάζουν όλοι.
Η Φρύνη φρόντιζε να μη δείχνει ποτέ γυμνό το κορμί της δημοσίως για διατηρεί την αίγλη της. Μόνο σε κάποια γιορτή, είχε λύσει αυθόρμητα τα μαλλιά της,πέταξε τον χιτώνα της και βούτηξε στη θάλασσα. Για άλλη μια φορά ,όσο βρίσκονταν εκεί ,ένιωθαν πως έχουν μπροστά τους την θεά Αφροδίτη. Τότε ήταν που την είδε και ο διάσημος γλύπτης Πραξιτέλης, Έγινε ένας από τους πιο αφοσιωμένους εραστές της. Λέγεται επίσης πως ήταν και ο μόνος τον οποίο αγάπησε πραγματικά η εταίρα. Έγινε η Μούσα του-κι εκείνος έφτιαξε τρία αγάλματα με πρότυπο την Φρύνη.Το πρώτο,το αγόρασαν οι Κνίδιοι και ονομάστηκε  Αφροδίτη της Κνίδου-η γνωστή παντού σήμερα.


Το δεύτερο ,που ήταν από πεντελικό μάρμαρο ,το χάρισε στην γενέτειρα της αγαπημένης του,στις Θεσπιές.Το τρίτο που ήταν ολόχρυσο στήθηκς στους Δελφούς
Κάποια στιγμή η Φρύνη ζήτησε από τον Πραξιτέλη να της  χαρίσει το μεγαλύτερο αριστούργημά του.Εκείνος της απάντησε πως δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανένα από τα έργα του-προφανώς για ν'αποφύγει να της δώσει το αγαπημένο του.Τότε κι αυτή-πανούργα-έβαλε έναν υπηρέτη του Πραξιτέλη να φωνάζει μέσα στην νύχτα πως πήρε φωτιά το εργαστήρι. Ο Πραξιτέλης τρομοκρατημένος ζήτησε να βγάλουν έξω το άγαλμα του Έρωτα. ''Τον Έρωτα θα μου δώσεις'' ζήτησε η Φρύνη -και φυσικά η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε.
 Ο αισθησιασμός και η ομορφιά της εταίρας Φρύνης την συνόδευσαν μέχρι τον θάνατό της ,το 310 π.Χ.
Ένα άγαλμα-αντίγραφο βρίσκεται σήμερα στον κήπο του παλατιού της πριγκίπισσας Sissy ,στην Κέρκυρα. Προσφέρει μιαπολύ όμορφη εικόνα στους επισκέπτες,

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Η ισχύς της στιγμής-

Είναι πολύ σημαντικό να συνδέεται κανείς με την στιγμή. Η στιγμή εμπεριέχει ολόκληρα κομμάτια από την αλήθεια που αναζητούμε.Μικρές μαρτυρίες που μας εμπνέουν και μας ανοίγουν πύλες στην χώρα των δικών μας συμπαντικών Ιδεών. Πολλές από αυτές ίσως να μην μπορούμε να τις εξηγήσουμε.Αλλά η ζωή αλλάζει κυρίως με εκείνα που δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε-μόνο να τα βιώσουμε,να τα παρατηρήσουμε, να τα θαυμάσουμε και να τα γνωρίσουμε.Οφείλουμε να δίνουμε σημασία και στο παραμικρό. Ό,τι μοιάζει ανεπαίσθητο δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς το προσπεράσαμε. Υπάρχει,όπως υπήρξε και η στιγμή μας μαζί του,την οποία ίσαως να την υποτιμήσαμε στην αγωνία της καθημερινότητας ή των πιο επιβλητικών εντυπώσεων.Η στιγμή αυτή δεν επιστρέφει-κι αν κάτι είχαμε την ευκαιρία να το διδαχτούμε,το χάσαμε καθώς επιλέξαμε την αδιαφορία. Συχνά μάλιστα παροτρύνουμε και άλλους να μην ασχοληθούν με κάτι που σ'εμάς φαντάζει ασήμαντο ή μικρό.Δεν θα έπρεπε όμως.Γιατί για να το αισθάνθηκαν σημαίνει πως έχει υπόσταση-ενδεχομένως μικρή ως προς το μέγεθος ή την ένταση -αλλά το χτυποκάρδι είναι το ίδιο δυνατό στο κάθετί που έχει την ιδιότητα να νιώθεται.Να το ανακαλύπτουμε και ν'αφήνουμε και τους άλλους να το ανακαλύπτουν.Για να επιβιώνει ο Ενθουσιασμός. Βέβαια δεν είναι εφικτό να είμαστε  απόλυτα εστιασμένοι στην κάθε λεπτομέρεια. Αλλά σίγουρα εντοπίζουμε εικόνες-οπτκές ή ακουστικές- και σκέψεις  που το διαισθανόμαστε πως έχουν κάτι προσωπικό να μας δηλώσουν.Τότε είναι που πρέπει διακριτικά και αποφασιστικά να στρέφουμε για λίγο τα νώτα σε όσα μας αποσπούν και ν'αντλούμε όσο περισσότερα μπορούμε από την αλήθεια που μας αφορά. Σκέφτομαι πως και τα μαντεία στην αρχαιότητα βοηθούσαν τον άνθρωπο να περιέλθει σε μια κατάσταση η οποία  επιδρούσε θετικά στην δεκτικότητά του ώστε να μπορεί να ''μεταφράσει''  τον δικό του χρησμό ή οιωνό.Ποτέ δεν δινόταν ξεκάθαρες απαντήσεις .Γιατί προφανώς την απάντηση την έχει ο καθένας μέσα του. Εκείνο που χρειάζεται είναι μια ετοιμότητα, μια εσωτερικότητα και μια ενδοχώρα  που να συμβάλλουν ώστε  ν'αναγνωρίσειτο άτομο τα σύμβολα, τους τόπους και τόυς κώδικες στον εξωτερικό κόσμο,κάθε φορά που ξαφνικά και ανεπαίσθητα προκύπτουν.Και να οδηγείται στην αλήθεια που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να διαγνώσει.
--αγγελική--

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2016

Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μας. Μια γη ριγμένη στην αγκαλιά της θάλασσας, ποτισμένη από το άλας της Βούλησής της και τα Συναισθήματα των κυμάτων της. Μια χώρα διαποτισμένη από τον πύρινο Λόγο του Ήλιου και την Γεωμετρία των ακτίνων του.
Το Πνεύμα της   αναδύθηκε στα βάθη των αιώνων επικαλούμενο την απεραντοσύνη του Σύμπαντος . Είχε ελκύσει και γονιμοποιήσει κορυφαίες Ιδέες μέσω της Σκέψης. Οι Ιδέες αυτές -που είναι εξωχρονικές -  έδωσαν στον Κόσμο τον ρυθμό της Αρμονίας. Κατοίκησαν στους Μύθους,στα Έπη,στην Φιλοσοφία ,στο Θέατρο,στην Ιστοριογραφία,στην Ρητορική,στην Ποίηση ,στην Τέχνη,στον Πολιτισμό . Έτσι ταξίδεψαν παντού. Ο κόσμος διδάχτηκε τρόπους Ομορφιάς.
 Η Ελλάδα διέθετε και διαθέτει πολλά στοιχεία που μπορεί να θαυμάσει
κανείς-και μόνο από την φύση και την θέση της. Απέκτησε όμως άλλα τόσα με την Διανόησή της. Και ,όπως ήταν αναμενόμενο, την ερωτεύτηκαν δυνατά πολλοί λαοί, πολλοί άνθρωποι. Θέλησαν να την γνωρίσουν,να την αγγίξουν,να μάθουν ,να ενθουσιαστούν. Ένιωσαν πόθο και λαχτάρα να την πολιορκήσουν, να την αντλήσουν, να κατακτήσουν,να οικειοποιηθούν. Τις πιο πολλές φορές την πλήγωσαν .Έτσι είναι ο Έρωτας. 'Ενα ωραίο πάθος που δύσκολα και σπάνια μπορεί να μετουσιωθεί σε αγάπη ιδανική.
 Επιπλέον η χώρα μας  χάρισε στην Οικουμένη την πιο μελωδική αρχαία γλώσσα-μια γλώσσα όπου κωδικοποιήθηκε το μέτρο και η αρμονία του κόσμου και που αποτελεί την Πύλη προς την αναζήτηση της Ευδαιμονίας. Αρκεί ν'αντέχει κανείς σ'αυτήν την μύηση.
 Η Ελλάδα βρίσκεται στην γη ,αλλά επιμένει να ατενίζει τον Ουρανό αναζητώντας το Σύμπαν. Γιατί από ιερό ένστικτο αναγνωρίζει πως εκεί βρίσκεται η αληθινή της θέση.
--αγγελική--