Η καταλυτική Απλότητα των Δωρικών Κιόνων

Η ομορφιά του δωρικού κίονα  βρίσκεται στην μνημειακή του απλότητα. Γεννήθηκε στο Άργος και στην Κόρινθο που ήταν δυο σημαντικά δωρικά κέντρα τέχνης κατά την γεωμετρική εποχή του 8ου π.Χ.αιώνα. Είναι λογικό που δεν έχουμε αρχιτεκτονικά κατάλοιπα από μια τόσο πρώιμη εποχή. Εξάλλου για την κατασκευή τους πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί μάλλον το ξύλο. Για παράδειγμα, σχετικά με τον ναό της Ήρας στην Ολυμπία, που θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους δωρικούς  ναούς, ο Παυσανίας αναφέρει πω είχε δει ανάμεσα στους λίθινους κι έναν ξύλινο κίονα. Προφανώς οι ξύλινοι κίονες αντικαταστάοηκαν σταδιακά με λίθινους.
Κύριο χαρακτηριστικό των δωρικών κιόνων είναι το ότι δεν έχουν βάση, αλλά στηρίζονται απευθείας πάνω στον στυλοβάτη. Ένα σημαντικό και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι επίσης ότι οι ραβδώσεις τους είναι αιχμηρές.
Το λιτό κιονόκρανο αποτελείται από δύο μέρη: τον έχινο και τον άβακα. Ο άβακας είναι το ανώτερο σημείο του κίονα με τετράγωνη κάτοψη, πάνω στο οποίο στηρίζεται το επιστύλιο.Ο έχινος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον άβακα και φροντίζει την ομαλή  μετάβαση προς τον κυρίως κίονα.

 Στα δωρικά κτίρια ο θριγός αποτελείται από δυο μέρη:το επιστύλιο και την δωρική ζωφόρο..Το επιστήλιο είναι εκείνη η ταινία που βρίσκεται ακριβώς επάνω από τους κίονες. Από αυτό λείπουν τα διακοσμητικά στοιχεία. Ίσως να βρίσκονται κάποια λίγα στο πάνω άκρο του,αυτά όμως αποτελούν συνέχεια των τριγλύφων που υπάρχουν ακριβώς από πάνω,δηλαδή στη ζωφόρο.

 Στην δωρική ζωφόρο υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή από τρίγλυφα και μετόπες. Τα τίγλυφα είναι τρία κάθετα λαξεύματα στο μάρμαρο.Υπάρχουν για να θυμίζουν τα ξύλινα δοκάρια που στέγαζαν κάποτε τους αρχαίους ναούς. Γι'αυτό,κάτω από αυτά υπήρχαν απομιμήσεις καρφιών που συγκρατούσαν κάποτες τις ξύλινες δοκούς. Αυτές οι απομιμήσεις ονομάζονται σταγόνες,
 Οι μετόπες ανάμεσα στατρίγλυφα άλλες φορές ήταν απλές και άλλες φορές είχαν γραπές ή ανάγλυφες παραστάασεις,
Αξίζει να επισημάνουμε πως τα τρίγλυφα ήταν βαμμένα γαλανά,ενώ οι μετόπες κόκκινες.

Δρυίδων παροτρύνσεις..

 Δέντρα και βότανα βρίσκονται στην κατοχή του θεϊκού.Σ'αυτά κατοικούν πνεύματα και θεοί.
 Τα πνεύματα,οι θεοί ,ήταν τόσο απαραίτητα για τους ιδιοκτήτες των φυτών,που όταν οι αρχαίοι ιερείς τα έκοβαν για να τα χρησιμοποιήσουν στα φίλτρα τους ,χρησιμοποιούσαν ειδικά ιερά μαχαίρια ή δρεπάνια για τον σκοπό τους .Αυτά είναι γνωστά ως ''χρυσά δρεπάνια των Δρυίδων ''.
 Κάποια από τα πνεύματα των δέντρων και των φυτών είναι πιο αδύναμα και κάποια  πιο δυνατά-όμως όλα προκαλούνται και διατηρούνται από τον ήλιο.
Σ' ό,τι χορηγείται ζωή από τον ήλιο, χορηγείται κι ένα πνεύμα,μια πύρινη σπίθα από  ήλιο.
 Ακόμα κι αν ζούσε κανείς απομονωμένος στο σκοτάδι και με ξερά ξύλα άναβε φωτιά για να βλέπει-αυτά τα ξύλα θα εμπεριέχουν το φως -πνεύμα του ήλιου που το ''ήπιαν '' για να δημιουργηθούν.Γιατί ο ήλιος είναι πάντα εκεί-και ίσως πιο πολύ ακόμα όταν δεν φαίνεται άμεσα-.
 Κάθε φορά που αγγίζουμε ένα δέντρο ας το θυμόμαστε .
Και κάθε φορά που θέλουμε να κόψουμε κάποιο κλαδάκι,
 σας σεβόμαστε το θεϊκό πνεύμα των Δρυίδων.

---αγγελική-- TGK

Το χτυποκάρδι του ελληνικού τρένου

Το προσφιλές μας τρένο είναι το πρώτο μηχανοκίνητο μέσο χερσαίων μεταφορών. Στις πρώτες δεκαετίες του19ου αιώνα άνοιξε ένα καινούριο,απροσδόκητο κεφάλαιο στην τεχνολογική εξέλιξη του κόσμου.Η εξάπλωση και η κυριαρχία του σιδηροδρόμου στα πιο ανεπτυγμένα κράτη αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική  από τις αλλαγές που έφερε η βιομηχανική επανάσταση.Ούτε η δημουργία μεγάλων πόλεων ,ούτε η ίδια η βομηχανική επανάσταση δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν χωρίς την ύπαρξη του τρένου, που εξασφάλιζε την τροφοδοσία των μεγάλων πόλεων με τρόφιμα ,τα εργοστάσια με πρώτες ύλες και τη αγορά με προϊόντα. Οπότε ήταν πολύ δίκαιο που είχε αναχθεί σε σύμβολο ανάπτυξης κατά τον 19ο αιώνα. Η απόκτηση σιδηροδρόμου ήταν που βοηθούσε τις πιο μικρές χώρες να εισαχθούν στον χώρο των ανεπτυγμένων κρατών.
 Στην Ελλάδα οι συζητήσεις για την ανάγκη κατασκευής σιδηροδρόμου άρχισαν λίγα χρόνια μετά την ανεξαρτησία της ,γύρω στα 1835. Αλλά η κατασκευή σιδηροδρομικής υποδομής απαιτούσε κεφάλαια που το μικρό ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να εξοικονομήσει. Επιπλέον για να προσελκύσε ιξένα κεφάλαια και πιστωτικά ιδρύματα θα έπρεπε ν'αποδείξει ότι το δίκτυο θα μπορούσε να αποδώσει, δηλαδή θα εξασφάλιζε την μεταφορά τροφίμων και πρώτων υλών που οι τοπικές κοινωνίες θα ήταν σε θέση να απορροφήσουν. Αλλά αυτό ήταν αρκετά δύσκολο στην νεοσύστατη χώρα. Οπότε το ενδιαφέρον των ξένων και των ομογενών επενδυτών παρέμενε πολύ μικρό. Πρέπει να προστεθεί επίσης το γεγονός ότι οι περισσότερες περιοχές της Ελλάδας γειτόνευαν με την θάλασσα,οπότε οι θαλάσσιες μεταφορές θα περιόριζαν την αποδοτικότητα του σιδηροδρομικού δικτύου.
 Η μόνη σιδηροδρομική γραμμή που είχε κατασκευαστεί στην Ελλάδα μέχρι το 1880 ήταν αυτή που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά και είχε μήκος μόλις 9 χιλιόμετρα. Χρειάστηκαν δώδεκα περιπετειώδη χρόνια για να κατασκευαστεί. Πάντως με το πέρασμα του καιρού τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας άρχισαν ν'αλλάζουν καιδημιούργησαν τις προϋποθέσεις για υλοποίηση των σχεδίων κατασκευής σιδηροδρομικού δικτύου.Την ίδια εποχή γύρω από την χώρα προχωρούσε η κατασκευή μεγάλων συγκοινωνιακών αξόνων,που συνέδεαν τηνκεντρική Ευρώπη με την Κωνσταντινούπολη,την Μικρά Ασία,την Ανατολή ως την Ινδία. Η σύνδεση της Ευρώπης με την Ανατολή γινόταν και ατμοπλοϊκά από το Πρινεζι της Ιταλίας προς το Σουέζ και τον Ινδικό Ωκεανό. Οπότε οι ελληνικές κυβερνήσεις έκριναν πως έπρεπε ταχύτατα να προωθηθούν οι σιδηροδρομικές υποδομές .ωστε να συνδεθεί η Ελλάδα με του διεθνείς άξονες. Πράγματι,το σιδηροδρομικό δικτυο της χώρας ολοκληρώθηκε το 1909- στις τρείς επόμενες δεκαετίες, από το 1880 και μετά.
 Στο μεγαλύτερο τμήμα του το δίκτυο ήτανμετρικό,δηλαδή αποτελούνταν από γραμμές πλάτους ενός μέτρου ,ενώ το διεθνές δίκτυο προέβλεπε γραμμές πλάτους 1,56 μέτρων. Αυτό φανερωνε πως κατασκευάστηκε κυρίως για να εξυπηρετήσει τοπικές ανάγκες,δίχως διεθνείς φιλοδοξίες,
Το κράτος ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του έργου και δανείστηκε κυρίως από ξένα πιστωτικά ιδρύματα. Οι ιδιώτες συμμετείχαν σε μικρό ποσοστό.
 Οι αισιόδοξοι υπολογισμοί που οδήγησαν στην δημιουργία του τρένου δεν επαληθεύτηκαν.-Οπότε είχαν διακοπεί οι περαιτέρω επενδύσεις.- Σίγουρα όμως προσέφερε πολλά σε μια χώρα που δεν είχε γνωρίσει ως τότε αξιόπιστοχερσαίο  συγκοινωνιακό δίκτυο. Προσέφερε πολλά και σε περίοδο πολέμων,καθώς βοηθούσε στην γρήγορη επιστράτευση και τον εφοδιασμό του στρατού  .
 Τα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα δεν του επέτρεψαν ριζοσπαστικές αλλαγές.
 Πάντως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως όταν το βλέπουμε να διασχίζει τις δύσβατες περιοχές της χώρας, μας δημιουργεί συναισθήματα νοσταλγικά,τέτοια που κανένα άλλο μεταφορικό μέσο,όσο εξελιγμένο κι αν είναι δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ποτέ να μας χαρίσει.

Πηγή:Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας της Γ'Λυκείου

Είναι αγάπη ο Ευρώτας...

 Από το αρκαδικό οροπέδιο ,σε υψόμετρο 500 μέτρων πηγάζει ένας ποταμός -μύθος: ο μοναδικός Ευρώτας. Με τα 90 χιλιόμετρα μήκος του διαπερνά ευεργετικά την Λακωνία και εκβάλλει στον μυχό του Λακωνικού κόλπου όπου τον υποδέχεται η θάλασσα.
Ο Ευρώτας είναι μια πραγματική εκδήλωση αγάπης για την περιοχή του.  Φροντίζει  ένα μεγάλο μέρος καλλιεργίσιμης έκτασης ,υδρεύει οικισμούς και προσφέρει  τους ιχθύες καρπούς του για να βιοπορίζονται οι οικογένεις των ψαράδων .Επιπλέον δίνει κι άλλες πολλές δυνατότητες ανάπτυξης με το ιδιαίτερο φυσικό-και ψυχικό του-κάλλος. Δεν έχει σημασία αν και με ποιον τρόπο τις αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι  -εκείνος πάντως τις δίνει γενναιόδωρα.
Υδρόβια πουλιά και πολλά  είδη απειλούμενων οργανισμών πανίδας βρίσκουν καταφύγιο στο Δέλτα του Ευρώτα. Είναι ένας από τους τελευταίους σημαντικούς υγροβιότοπους στην νότιο Ελλάδα . Περιλαμβάνεται στο Ευρωπαϊκό δίκτυο Natura .Εύχομαι να τον οφελεί αυτό σε κάτι --.Εξάλλου με την ελληνική Σπάρτη έχει συνδεθεί η ιστορία του.Σ' εμας απευθύνεται ,ελληνικά εδάφη θρέφει,από εμάς περιμένει εκτίμηση.

 Είναι μύθος και ιστορία μαζί ο ποταμός Ευρώτας. ¨Ηταν εγγονός του Λέλεγα, τον οποίον οι Λακεδαιμόνιοι αναγνώριζαν ως  άρχοντα και πρώτο βασιλιά του τόπου τους.
 Όταν πέθανε ο Μύλης ,που ήταν γιος του Λέλεγα και πατέρας του Ευρώτα, ο Ευρώτας έγινε ο τρίτος μυθικός βασιλιάς της Λακωνίας. Ο Ευρώτας διοχέτευσε στην θάλασσα με διώρυγα τα νερά που λίμναζαν στην πεδιάδα .
 Όταν το νερό χύθηκε απέμεινε να ρέει ένα ποτάμι, που του έδωσε τ'ονομά του.
Ο Ευρώτας είχε μια κόρη,την Σπάρτη ,που παντρεύτηκε τον Λακεδαίμονα . Μητέρα τιυ Λακεδαίμονα ήταν η Ταϋγέτη-κόρη Δία. Το βουνό ονομάστηκε με τ'ονομά της  .
 Ο Λακεδαίμονας ανέλαβε την εξουσία,εφόσον δεν είχε γιο ο Ευρώτας. Αυτός έδωσε στην χώρα και στον λαό της το δικό του όνομα. Στην συνέχεια ίδρυσε μια πόλη -και της έδωσε το όνομα της γυναίκας του-την Σπάρτη.
 Ο Αμύκλας ήταν γιος του Λακεδαίμονα. Με τόσο ξεχωριστούς και δοξασμένους προγόνους,αναμενόμενο ήταν να θέλει κι αυτός με την σειρά του ν'αφήσει κάτι για να τον θυμούνται. Ιδρυσε μια πόλη στην Λακωνία,στην πεδιάδα του ποταμού Ευρώτα, με τ'ονομα Αμύκλες
(Αμύκλαι ). Σίγουρα δεν μπορούσε τότε ακόμα να φανταστεί τις στιγμές της ιστορίας που θα εκτυλίσσονταν εκεί ,τις οποίες η μυθολογία τις έστεψε με αθανασία.
¨Ετσι τις ξαναβρίσκουν όσοι νοιάζονται. Πάντα.
---αγγελική---

Αλεξάνδρεια,η αισθησιακή πόλη...

Ο Αλέξανδρος μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου, ίδρυσε την Αλεξάνδρεια το 331 π.Χ. Το 304 π.Χ. ο στρατηγός του Πτολεμαίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου της Αιγύπτου.
 Η πόλη αποτελούνταν από πέντε τμήματα και χωρίζονταν σε οικοδομικά τετράγωνα με οριζόντιους και κάθετους δρόμους. ¨Το Επταστάδιον ,ένας λιμενοβραχίονας μήκους 1200 μέτρων περίπου ,τη συνέδεε με το νησάκι Φάρος .Στο ανατολικό άκρο του νησιού ανεγέρθηκε το 279 π.Χ. ο Φάρος της Αλεξανδρειας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
 Η πόλη είχε όλη την μεγαλοπρέπεια που ταίριαζε στην δυναστεία των Λαγιδών. Περιείχε περίλαμπρα οικοδομήματα-ανάκτορα, ένα ερευνητικό κέντρο αφιερωμένο στις Μούσες (το Μουσείο). Επίσης υπήρχε γυμνάσιο και θέατρο.Το βασικό της πρότυπο ήταν η Αθήνα και ήταν οργανωμένη ως αυτόνομη ελληνική πόλη με δήμους ,με εκκλησία του δήμου, με βουλή,μμε αιρετούς άρχοντες-με δικό της νόμισμα και δικούς της νόμους.
 Η Αλεξάνδρεια έφτασε στο απόγειο της ακμής της στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι., παρέμεινε όμως πάντα στη μακραίωνη ιστορία της μια πόλη που ασκούσε ιδιαίτερη γοητεία. Εξελίχθηκε γρήγορα στο μεγαλύτερο εμπορικό κόμβο της Μεσογείου , που αποτελούσε τον  τελικό προορισμό για τα πλοία που ερχόταν φορτωμένα με πολύτιμη ύλη από την Ινδία και την Αραβία.Το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο ήταν η βασική πηγή πλούτου για την πόλη. Τα πλήθη των επισκεπτών που ερχόταν εκεί ακόμα και από απομακρισμένες περιοχές της έδιναν χαρακτήρα κοσμοπολίτικο. Οι Αλεξανδρινοί αγαπούσαν ιδιαίτερα τις αρματοδρομίες ,την μουσική και τις γιορτές. Ένιωθαν ότι ζουν στο κέντρο του κόσμου.
 Εκτός από συναρπαστική πόλη η Αλεξάνδρεια ήταν και το σπουδαιότερο πνευματικό κέντρο της ελληνιστικής εποχής.Επίκεντρο αυτής της πνευματικής άνθισης ήταν το μοναδικό στο είδος του Μουσείο.Εκεί έκαναν τις μελέτες τους επιφανείς εκπρόσωποι των θετικών επιστημών -'Οσο για την βιβλιοθήκη της έφτασε να αριθμεί τους 900.000 τόμους.
 Το βασίλειο της Αιγύπτου καταλύθηκε από τους Ρωμαίους το 30.π.Χ.Την εποχή της ρωμαιοκρατίας οι Αλεξανδρινοί έκαναν φανερό τον αντιρωμαϊκό τους χαρακτήρα με τις συνεχείς εξεγέρσεις τους...

  

Επικούριος Απόλλωνας...

Στο κέντρο της Πελοποννήσου,μεταξύ Ηλείας Αρκαδίας και Μεσσηνίας ,σε υψόμετρο 1130 μέτρων  βρίσκεται ένας πολύ ιδιαίτερος και ξεχωριστός ναός της αρχαιότητας Είναι ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα.

Δυτικά του ναού υπήρχε από την αρχαίκή εποχή ένας οικισμός που ονομαζόταν Βάσσαι -από τον όρο βάσσαι-βήσσαι=μικρές κοιλάδες. Οι κοιλάδες έρρεαν εκεί διασχίζοντας τις βραχώδεις εκτάσεις. Σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από τον ναό βρίσκεται η αρχαία Φυγάλεια,η πόλη στην οποία υπάγονταν διοικητικά ο ναός. Είχε ανεγερθεί γύρω στα 420 π.Χ. . Αρχιτέκτονας ήταν κι εδώ ο περίφημος Ικτίνος.
Τα θεμέλια του ναού βρίσκονται πάνω στον βράχο του Κωττιλίου όρους. Στην τοποθεσία υπήρχε ήδη από τον 7ο π.Χ. αιώνα ναός του Απόλλωνα που λατρεύονταν στον τόπο αρχικά ως πολεμική θεότητα και είχε τ'όνομα Απόλλων Βασσίτας. Η επικρατέστερη άποψη θέλει τον προγενέστερο ναό  στα θεμέλια του κλασικού. Αυτό επιβεβαιώνεται  από τα ευρήματα. Εντύπωση προκαλούν τα όπλα που βρέθηκαν-αμυντικά κυρίως,τα οποία αφιερώθηκαν στον θεό. Ίσως η προσωνυμία''επικούριος''να οφείλεται στο γεγονός ότι  ο θεός βοήθησε τους Φυγαλείς ν'αντιμετωπίσουν τους Σπαρτιάτες κατά την διάρκεια του β' Μεσσηνιακού πολέμου. Ο Παυσανίας πάντως πιστεύει πως το όνομα ''Επικούριος''' δόθηκε  επειδή ο θεός έσωσε τους Φυγαλείς   από την επιδημική νόσο που είχε ξεσπάσει κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ,)..

 Στην περιοχή αυτή ,εκατό μέτρα πιο πάνω από το ναό του Απόλλωνα, ανακαλύφθηκαν το 1903 δύο ιερά που αποδόθηκαν στην Αφροδίτη και στην Άρτεμη Ορθασία .Εκεί βρέθηκε και μια χάλκινη πλάκα με αναφορά στον Απόλλωνα Βασσίτα,την Άρτεμη και στον  Σινόεντα Πάνα.
--------------------------
 Ο περιηγητής Παυσανίας τον ξεχώρισε για την αρμονία και την ομορφιά του. Ο Ικτίνος είχε καταφέρει να συνδυάσει πολλά αρχαίκά στοιχεία (που ταίριαζαν με την αρχαίκή συντηρητική παράδοση των Αρκάδων) με τα καινούρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κλασσικής εποχής.
Το μάρμαρο χρησιμοποιήθηκε ως υλικό για τον γλυπτό διάκοσμο.,για τα κιονόκρανα του σηκού και γαι κάποια μέρη της οροφής. Στην υπόλοιπη κατασκευή χρησιμοποιηθηκε ασβεστόλιθος από την περιοχή που τον γέννησε--ανοιχτόχρωμος ασβεστόλιθος,για να  ταιριάζει με την διάφανη δόξα του. Είναι ο μοναδικός ναός που εμπεριέχει και τους τρεις αρχιεκτονικούς ρυθμούς της αρχαιότητας:τον δωρικό,τον ιωνικό και τον κορινθιακό. Επιπλέον,ενώ η καθιερωμένη αναλογία εκείνην την εποχή ήταν 6 κίονες στις στενές πλευρές και 13 στις μακριές ,εδώ έχουμε 15 κίονες στις μακριές πλευές, με αποτέλεσα ο ναός να είναι μαλλον επιμήκης, όπως συνηθίζονταν στους αρχαίκούς ναούς.

Στο εσωτερικό του σηκού ,στις μακριές πλευρές ,υπάρχουν από πέντε στήλες, χτισμένες στον τοίχο,καθεμιά από τις οποίες καταλήγει σε έναν ιωνικό ημικίονα.

Το τελευταίο ζευγάρι των ημικιόνων δεν είναι τοποθετημένοι κάθετα,αλλά τέμνουν διαγώια τον τοίχο του σηκού ,καλωσορίζοντας με τον τρόπο αυτό έναν κίονα που υπήρχε ανάμεσά τους..Αυτός ο κίονας είχε κιονόκρανο κορινθιακού ρυθμού. Είναι το αρχαιότερο γνωστό κιονόκρανο που μαρτυρείται με αυτόν τον ρυθμό..Απ'αυτό υπάρχουν σήμερα μόνο θραύσματα που βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Την ύπαρξή του την επιβεβαιώνουμε από σχέδια ξένων πειηγητών-αρχαιόφιλων-αρχαιοκαπήλων.

Για την ακριβή μορφή του ναού στο σημείο αυτό υπάρχουν διάφορες- διαφορετικές απόψεις Ορισμένοι υποστηρίζουν πως -σύμφωνα με τις λατρευτικές παραδόσεις της Αρκαδίας-ο κορινθιακός κίονας αποτελούσε ανεικονική παράσταση της θεότητας. Στο άδυτο που υπήρχε στο πίσω μέρος,πιθανολογείται πως βρίσκονταν λατρευτικό άγαλμα του θεού Απόλλωνα ,Μια θύρα στο ανατολικό άνοιγμα,άφηνε το φως να μπαίνει...προφανώς για να φωτίζει το άγαλμα...
Μια άλλη πρωτοπορία του ναού είναι πως η εξωτερική ζωφόρος και τα τρίγλυφα δεν είχαν παραστάσεις. Διακόσμηση είχαν μόνο οι εσωτερικές μετόπες των στενών πλευρών.
Οι έξι μετόπες του πρόναου απεικόνιζαν την επιστροφή του Απόλλωνα από τις Υπερβόρειες χώρες  στον Όλυμπο  .

Οι μετόπες του οπισθόδομου απεικόνιζαν την αρπαγή  των θυγατέρων του Μεσσήνιου βασιλιά Λεύκιππου από τους Διόσκουρους.

 Το πιο σημαντικό διακοσμητικό στοιχεό του ναού ήταν η ιωνική ζωφόρος του σηκού,η οποία βρισκόταν πάνω απο τους ιωνικούς ημικίονες, Το μήκος αυτής της ζωφόρου έφτανε τα 31 μέτρα και αποτελούνταν από 23 μαρμάρινες πλάκες, Στις 12  απ' αυτές  απεικονίζεται η Αμαζονομαχία

και στις υπόλοιπες 11 η Κενταυρομαχία

{Γλύπτης της ζωφόρου ήταν ο Παιώνιος που φιλοτέχνησε το εκπληκτικό άγαλμα της Νίκης στην Ολυμπία. }
Οι πλάκες της ζωφόρου είχαν βρεθεί μέσα στον σηκό το 1812 από ομάδα αρχαιόφιλων -αρχαιοκαπήλων και ήταν σκεπασμένες με αρχιτεκτονικά μέλη. Tο 1815 φυγαδεύτηκαν  μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο.
--------------------------------------
Ο εκπληκτικός αυτός ναός του φωτεινού θεού ήταν το πρώτο μνημείο της κλασικής αρχαιότητας που ανακυρήχτηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
 Πάντα στην καρδιά μας...

Το ''ρ''....

'-Το ''ρ'' δεν είναι ούτε σύμφωνο ούτε φωνήεν ακριβώς . Δεν φωνάζει δυνατά πολύ αλλά ούτε σταματά ο ήχος του όπως συμβαίνει στα υπόλοιπα σύμφωνα,που γρήγορα διακόπτεται η φωνή τους. Το ''ρ '' ρέει απαλά και συνεχόμενα . Υπο-δηλώνει την συνεχή κίνηση. Γι' αυτό υπ-άρχει στις καταλήξεις των αρχαίων ελληνικών λέξεων , που φανερώνουν συνεχή κίνηση και όχι σταμάτημα:
--πυρ---ανήρ--αήρ--ιχώρ--αιθήρ-αθήρ-αιθήρ-ύδωρ ( αναφέρω ενδεικτικά μερικές)|
και ο σύνδεσμος ''αυτάρ'' σημαίνει  ''αμέσως μετά΄΄
και το αγγλικό ''after'' γνωρίζουμε τι σημαίνει.
Η δύναμη των ελληνικών λέξεων κατοικεί στην σιωπή. Εκεί που κατοικεί καθετί ευγενικό,γενναιόδωρο και ισχυρό.Με επίγνωση της γόνιμηςκι αθάνατης  αξίας του.
---αγγελική--