Λογοτεχνίας ρεύματα- Νατουραλισμός

Ο νατουραλισμός συνδέεται αποκλειστικά με την πεζογραφία και πιο συγκεκριμένα με το μυθιστόρημα. Στην ουσία αποτελεί το αποκορύφωμα,την πιο ακραία εκδοχή του ρεαλισμού,με τον οποίο μοιράζεται ορισμένα κοινά στοιχεία. Για παράδειγμα,και στον ρεαλισμό και στον νατουραλισμό ο συγγραφέας επιλέγει απλά θέματα από την καθημερινή ζωή και προσπαθεί να τα μιμηθεί, ν'αναπαραστήσει δηλαδή πιστά την πραγματικότητα. Κοινό στοιχείο είναι και κριτική απέναντι στην κοινωία της εποχής ,η οποία όμως στον νατουραλισμό γίνεται ο πρώτος στόχος κι εμφανίζεται πραγματικά πολύ σκληρή.  Συγκεκριμένα,ο νατουραλιστής συγγραφέας καταγγέλει μέσα από το έργο του την κοινωνική εξαθλίωση και γενικά τις απαράδεκτες συνθήκες με στις οποίες είναι αναγκασμένοι να ζούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο πολιτισμός μας,η κοινωνία μας,δεν είναι αντάξια του ανθρώπου-γι'αυτό και στα έργα τους υπερτονίζουν τις πιο αρνητικές και άσχημες πλευρές της ζωής, παρουσιάζοντας την πραγματικότητα γυμνή, χωρίς καμιά προσπάθεια για ωραιοποίηση ή συγκάλυψη των αποκρουστικών πλευρών της , χωρίς πρόσθετα σχόλια ή συναισθηματισμούς . Με αυτόν τον τρόπο φιλοδοξούν να προκαλέσουν την έντονη αντίδραση του κοινού ,ίσως και την διαμαρτυρία ή την εξέγερση.
 Οι νατουραλιστές επιδιώκουν την πιστή,την φωτογραφική απόδοση της πραγματικότητας μέσα από πληθώρα λεπτομερειών και εξονυχιστική παρατήρηση .Οι εξονυχιστικές περιγραφές χώρων,΄ανθρώπων ,φυσιογνωμιών αλλά και καταστάσεων είναι ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του νατουραλισμού. Ένα δεύτερο γνώρισμα είναι η επιλογή ιδιαίτερα προκλητικών θεμάτων από το περιθώριο της κοινωνικής ζωής. Οι ήρωες του νατουραλισμού είναι οι απόκληροι και τα θύματα της κοινωνίας, οι καταπιεσμένοι και οι αδικημένοι ,άτομα του υπόκοσμου ψυχικά και σωματικά άρρωστα κλπ.
 Σύμφωνα με τον Ζολά (εισηγητής και πιο διάσημος εκπρόσωπος του νατουραλισμού ) η ελευθερία αλλά και η ηθική ευθύνη του ανθρώπου περιορίζονται δραματικά εξαιτίας των δυνάμεων που επιδρούν πάνω τους. Οι δυνάμεις αυτές είναι τόσο εξωτερικές, πχ η κοινωνία  ,οι περιστάσεις, η φύση ,όσο και εσωτερικές, πχ οι βιολογικές καταβολές και η κληρονομικότητα,οι έμφυτες ορμές ,το ένστικτο και γενικά οι δυνάμεις του ασυνείδητου. Μ'άλλα λόγια,ο άνθρωπος δεν έχει πολλά περιθώρια επιλογ΄ξς και δρα κάτω από συνεχείς καταναγκασμούς.
Στην νεοελληνική πεζογραφία ο νατουραλισμός δεν μπορεί πάντα να διακριθεί από την ηθογραφία.

Λογοτεχνίας ρεύματα- Ηθογραφία

Με τον όρο ''ηθογραφία χαρακτηρίζουμε μια τάση που ξεκινά λίγο μετά το 1880 και συνεχίζεται ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.Συνδέεται στενά με την λογοτεχνική γενιά του 1880 και την ανάπτυξη του νεοελληνικού διηγήματος.Όλα τα ηθογραφικά διηγήματα έχουν ως βασικό τους στόχο την όσο πιο πιστή παρουσίαση της ζωής στην ελληνική ύπαιθρο και στο ελληνικό χωριό , με τις τοπικές παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα , καθώς και τις συνήθειες ,τον χαρακτήρα και την νοοτροπία του απλού ελληνικού λαού. Οι ήρωες της ηθογραφικής πεζογραφίας είναι σχεδόν πάντοτε οι απλοί άνθρωποι της  υπαίθρου. Η ηθογραφία είναι ένα φαινόμενο καθαρά ελληνικό. Σε σχέση με όσα συμβαίνουν την εποχή εκείνη στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ,μπορούμε να πούμε ότι η ηθογραφία είναι η ελληνική μορφή του ρεαλισμού και ως ένα βαθμό του νατουραλισμού. Παράλληλα έχει επηρεαστεί και από το πνεύμα του θετικισμού και την επιστήμη της λαογραφίας που αρχίζει ν'αναπτύσσεαι στη χώρα μας από το 1870 και μετά. Μέσα στην πενταετία 1883-1888 εμφανίστηκαν όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποι της ηθογραφίας :Γεώργιος Βιζυηνός,Γεώργιος Δροσίνης, Μιχαήλ Μητσάκης  ,Αλεξανδρος Παπαδιαμάντης ,Κώστας Κρυσστάλλης, Ανδρέας Καρκαβίτσας, Χρήστος Χρηστοβασίλης, Ιωάννης Κονδυλάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Γιάννης Βλαχογιάννης, Αργύρης Εφταλιώτης κ.α. Οι ηθογράφοι καλλιέργησαν σχεδόν αποκλειστικά το διήγημα και συνέβαλαν στην καθιέρωσή του στην νεοελληνική λογοτεχνία.
Τα ηθογραφικά διηγήματα χαρακτηρίζονται συνήθως από λυρισμό και εμπνέονται από τα προσωπικά βιώματα και τις εμπειρίες των συγγραφέων. Συχνά μάλιστα κάποιος πεζογράφος μπορεί να χρησιμοποιεί τον τόπο καταγωγής του σαν πλαίσιο για τα έργα του.
Οι περισσότεροι συγγραφείς αρέσκονται στην εθιμογραφία και την λαογραφία,στην αναλυτική δηλαδή καταγραφή των ηθών και των εθίμων του λαού ,που πολλές φορές απέβαινε σε βάρος της λογοτεχνικής αξίας του έργου τους. Όταν βέβαια τα έθιμα εντάσσονται φυσιολογικά στον αφηγηματικό κορμό και στο μύθο του διηγήματος,το αποτέλεσμα είναι πολύ πετυχημένο.
Η γενιά του 1880 συνδέεται με το γλωσσικό ζήτημα-πήρε θέση υπέρ του δημοτικισμού. Το ηθογραφικό διήγημα αποτελεί την πρώτη συστηματική προσπάθεια για συγγραφή πεζών λογοτεχνικών έργων στη δημοτική. Οι ήρωες είναι άνθρωποι του λαού που μιλούν μεταξύ τους στη δημοτική, χρησιμοποιώντας τους γλωσσικούς ιδιωματισμούς της περιοχής τους.

Λογοτεχνίας ρεύματα - Ρεαλισμός

Με τον ρεαλισμό η λογοτεχνία θέτει ως πρώτο στόχο της την πιστή απόδοση της πραγματικότητας,όπως βέβαια την αντιλαμβάνεται και την βιώνει ο δημιουργός. Οι ρεαλιστές πεζογράφοι καλλιεργούν κυρίως το μυθιστόρημα και θεωρητικά επιδιώκουν την αντικειμενικότητα. Οι συγγραφείς επιλέγουν θέματα οικεία στον αναγνώστη και γενικά συνηθισμένα,προβάλλοντας εμπειρίες της καθημερινής ζωής .Ο ρεαλισμός μπορεί να πάρει πάρα πολλές μορφές ,ανάλογα με τον συγκεκριμένο τομέα όπου ρίχνει το βάρος της αναπαράστασής του ο συγγραφέας. Για παράδειγμα, έχουμε ψυχολογικό ρεαλισμό, με τον οποίο διερευνάται ο ψυχικός κόσμος του του ανθρώπου, ακόμα και στις πιο ακραίες εκδηλώσεις του. Απ'την άλλη,όταν απεικονίζονται κυρίως κοινωνικές σχέσεις και προβλήματα και αντιμετωπίζεται κριτικά η ίδια η κοινωνία,γεννιέται ο κοινωνικός ρεαλισμός, μέσα απ'τον οποίο θα προκύψει τελικά ο νατουραλίσμός. Επιπλέον, μια ακόμα ιδιαίτερη και ακραία μορφή του ρεαλίσμού είναι ο λεγόμενος ''σοσιαλιστικός ρεαλισμός'',που καθιερώθηκε επίσημα στη Σοβιετική Ένωση από το 1934 με απόφαση του κόμματος. Αναπαριστά την ιστορική πραγματικότητα μέσα από την προοπτική της επανάστασης, με τελικό στόχο την εξύμνηση των ιδανικών του σοσιαλισμού.
Σ'ό,τι αφορά την νεοελληνική λογοτεχνία,ο ρεαλισμός εμφανίζεται το β' μισό του 19ου αιώνα.
Πρόδρομοι της ρεαλιστικής πεζογραφίας μπορούν να θεωρηθούν τα μυθιστορήματα ''Θάνος Βλέκας'' του Παύλου Καλλιγά και η ''Πάπισσα Ιωάννα'' του Εμμανουήλ Ροϊδη . Από εκεί και πέρα,η ''Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι''-αγνώστου και ο Λουκής Λάρας,του Δημητρίου Βικέλα,συνιστούν τα πρώτα νεοελληικά αφηγήματα στη νεοελληνική λογοτεχνία.
 Στη συνέχεια,από την εποχή της ηθογραφίας και μετά ,η νεοελληνική λογοτεχνία καλλιεργεί συστηματικά τον ρεαλισμό,σε όλες του σχεδόν τις μορφές και παραλλαγές ,ως σήμερα.

Η καταλυτική Απλότητα των Δωρικών Κιόνων

Η ομορφιά του δωρικού κίονα  βρίσκεται στην μνημειακή του απλότητα. Γεννήθηκε στο Άργος και στην Κόρινθο που ήταν δυο σημαντικά δωρικά κέντρα τέχνης κατά την γεωμετρική εποχή του 8ου π.Χ.αιώνα. Είναι λογικό που δεν έχουμε αρχιτεκτονικά κατάλοιπα από μια τόσο πρώιμη εποχή. Εξάλλου για την κατασκευή τους πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί μάλλον το ξύλο. Για παράδειγμα, σχετικά με τον ναό της Ήρας στην Ολυμπία, που θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους δωρικούς  ναούς, ο Παυσανίας αναφέρει πω είχε δει ανάμεσα στους λίθινους κι έναν ξύλινο κίονα. Προφανώς οι ξύλινοι κίονες αντικαταστάοηκαν σταδιακά με λίθινους.
Κύριο χαρακτηριστικό των δωρικών κιόνων είναι το ότι δεν έχουν βάση, αλλά στηρίζονται απευθείας πάνω στον στυλοβάτη. Ένα σημαντικό και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι επίσης ότι οι ραβδώσεις τους είναι αιχμηρές.
Το λιτό κιονόκρανο αποτελείται από δύο μέρη: τον έχινο και τον άβακα. Ο άβακας είναι το ανώτερο σημείο του κίονα με τετράγωνη κάτοψη, πάνω στο οποίο στηρίζεται το επιστύλιο.Ο έχινος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον άβακα και φροντίζει την ομαλή  μετάβαση προς τον κυρίως κίονα.

 Στα δωρικά κτίρια ο θριγός αποτελείται από δυο μέρη:το επιστύλιο και την δωρική ζωφόρο..Το επιστήλιο είναι εκείνη η ταινία που βρίσκεται ακριβώς επάνω από τους κίονες. Από αυτό λείπουν τα διακοσμητικά στοιχεία. Ίσως να βρίσκονται κάποια λίγα στο πάνω άκρο του,αυτά όμως αποτελούν συνέχεια των τριγλύφων που υπάρχουν ακριβώς από πάνω,δηλαδή στη ζωφόρο.

 Στην δωρική ζωφόρο υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή από τρίγλυφα και μετόπες. Τα τίγλυφα είναι τρία κάθετα λαξεύματα στο μάρμαρο.Υπάρχουν για να θυμίζουν τα ξύλινα δοκάρια που στέγαζαν κάποτε τους αρχαίους ναούς. Γι'αυτό,κάτω από αυτά υπήρχαν απομιμήσεις καρφιών που συγκρατούσαν κάποτες τις ξύλινες δοκούς. Αυτές οι απομιμήσεις ονομάζονται σταγόνες,
 Οι μετόπες ανάμεσα στατρίγλυφα άλλες φορές ήταν απλές και άλλες φορές είχαν γραπές ή ανάγλυφες παραστάασεις,
Αξίζει να επισημάνουμε πως τα τρίγλυφα ήταν βαμμένα γαλανά,ενώ οι μετόπες κόκκινες.

Δρυίδων παροτρύνσεις..

 Δέντρα και βότανα βρίσκονται στην κατοχή του θεϊκού.Σ'αυτά κατοικούν πνεύματα και θεοί.
 Τα πνεύματα,οι θεοί ,ήταν τόσο απαραίτητα για τους ιδιοκτήτες των φυτών,που όταν οι αρχαίοι ιερείς τα έκοβαν για να τα χρησιμοποιήσουν στα φίλτρα τους ,χρησιμοποιούσαν ειδικά ιερά μαχαίρια ή δρεπάνια για τον σκοπό τους .Αυτά είναι γνωστά ως ''χρυσά δρεπάνια των Δρυίδων ''.
 Κάποια από τα πνεύματα των δέντρων και των φυτών είναι πιο αδύναμα και κάποια  πιο δυνατά-όμως όλα προκαλούνται και διατηρούνται από τον ήλιο.
Σ' ό,τι χορηγείται ζωή από τον ήλιο, χορηγείται κι ένα πνεύμα,μια πύρινη σπίθα από  ήλιο.
 Ακόμα κι αν ζούσε κανείς απομονωμένος στο σκοτάδι και με ξερά ξύλα άναβε φωτιά για να βλέπει-αυτά τα ξύλα θα εμπεριέχουν το φως -πνεύμα του ήλιου που το ''ήπιαν '' για να δημιουργηθούν.Γιατί ο ήλιος είναι πάντα εκεί-και ίσως πιο πολύ ακόμα όταν δεν φαίνεται άμεσα-.
 Κάθε φορά που αγγίζουμε ένα δέντρο ας το θυμόμαστε .
Και κάθε φορά που θέλουμε να κόψουμε κάποιο κλαδάκι,
 σας σεβόμαστε το θεϊκό πνεύμα των Δρυίδων.

---αγγελική-- TGK

Το χτυποκάρδι του ελληνικού τρένου

Το προσφιλές μας τρένο είναι το πρώτο μηχανοκίνητο μέσο χερσαίων μεταφορών. Στις πρώτες δεκαετίες του19ου αιώνα άνοιξε ένα καινούριο,απροσδόκητο κεφάλαιο στην τεχνολογική εξέλιξη του κόσμου.Η εξάπλωση και η κυριαρχία του σιδηροδρόμου στα πιο ανεπτυγμένα κράτη αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική  από τις αλλαγές που έφερε η βιομηχανική επανάσταση.Ούτε η δημουργία μεγάλων πόλεων ,ούτε η ίδια η βομηχανική επανάσταση δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν χωρίς την ύπαρξη του τρένου, που εξασφάλιζε την τροφοδοσία των μεγάλων πόλεων με τρόφιμα ,τα εργοστάσια με πρώτες ύλες και τη αγορά με προϊόντα. Οπότε ήταν πολύ δίκαιο που είχε αναχθεί σε σύμβολο ανάπτυξης κατά τον 19ο αιώνα. Η απόκτηση σιδηροδρόμου ήταν που βοηθούσε τις πιο μικρές χώρες να εισαχθούν στον χώρο των ανεπτυγμένων κρατών.
 Στην Ελλάδα οι συζητήσεις για την ανάγκη κατασκευής σιδηροδρόμου άρχισαν λίγα χρόνια μετά την ανεξαρτησία της ,γύρω στα 1835. Αλλά η κατασκευή σιδηροδρομικής υποδομής απαιτούσε κεφάλαια που το μικρό ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να εξοικονομήσει. Επιπλέον για να προσελκύσε ιξένα κεφάλαια και πιστωτικά ιδρύματα θα έπρεπε ν'αποδείξει ότι το δίκτυο θα μπορούσε να αποδώσει, δηλαδή θα εξασφάλιζε την μεταφορά τροφίμων και πρώτων υλών που οι τοπικές κοινωνίες θα ήταν σε θέση να απορροφήσουν. Αλλά αυτό ήταν αρκετά δύσκολο στην νεοσύστατη χώρα. Οπότε το ενδιαφέρον των ξένων και των ομογενών επενδυτών παρέμενε πολύ μικρό. Πρέπει να προστεθεί επίσης το γεγονός ότι οι περισσότερες περιοχές της Ελλάδας γειτόνευαν με την θάλασσα,οπότε οι θαλάσσιες μεταφορές θα περιόριζαν την αποδοτικότητα του σιδηροδρομικού δικτύου.
 Η μόνη σιδηροδρομική γραμμή που είχε κατασκευαστεί στην Ελλάδα μέχρι το 1880 ήταν αυτή που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά και είχε μήκος μόλις 9 χιλιόμετρα. Χρειάστηκαν δώδεκα περιπετειώδη χρόνια για να κατασκευαστεί. Πάντως με το πέρασμα του καιρού τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας άρχισαν ν'αλλάζουν καιδημιούργησαν τις προϋποθέσεις για υλοποίηση των σχεδίων κατασκευής σιδηροδρομικού δικτύου.Την ίδια εποχή γύρω από την χώρα προχωρούσε η κατασκευή μεγάλων συγκοινωνιακών αξόνων,που συνέδεαν τηνκεντρική Ευρώπη με την Κωνσταντινούπολη,την Μικρά Ασία,την Ανατολή ως την Ινδία. Η σύνδεση της Ευρώπης με την Ανατολή γινόταν και ατμοπλοϊκά από το Πρινεζι της Ιταλίας προς το Σουέζ και τον Ινδικό Ωκεανό. Οπότε οι ελληνικές κυβερνήσεις έκριναν πως έπρεπε ταχύτατα να προωθηθούν οι σιδηροδρομικές υποδομές .ωστε να συνδεθεί η Ελλάδα με του διεθνείς άξονες. Πράγματι,το σιδηροδρομικό δικτυο της χώρας ολοκληρώθηκε το 1909- στις τρείς επόμενες δεκαετίες, από το 1880 και μετά.
 Στο μεγαλύτερο τμήμα του το δίκτυο ήτανμετρικό,δηλαδή αποτελούνταν από γραμμές πλάτους ενός μέτρου ,ενώ το διεθνές δίκτυο προέβλεπε γραμμές πλάτους 1,56 μέτρων. Αυτό φανερωνε πως κατασκευάστηκε κυρίως για να εξυπηρετήσει τοπικές ανάγκες,δίχως διεθνείς φιλοδοξίες,
Το κράτος ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του έργου και δανείστηκε κυρίως από ξένα πιστωτικά ιδρύματα. Οι ιδιώτες συμμετείχαν σε μικρό ποσοστό.
 Οι αισιόδοξοι υπολογισμοί που οδήγησαν στην δημιουργία του τρένου δεν επαληθεύτηκαν.-Οπότε είχαν διακοπεί οι περαιτέρω επενδύσεις.- Σίγουρα όμως προσέφερε πολλά σε μια χώρα που δεν είχε γνωρίσει ως τότε αξιόπιστοχερσαίο  συγκοινωνιακό δίκτυο. Προσέφερε πολλά και σε περίοδο πολέμων,καθώς βοηθούσε στην γρήγορη επιστράτευση και τον εφοδιασμό του στρατού  .
 Τα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα δεν του επέτρεψαν ριζοσπαστικές αλλαγές.
 Πάντως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως όταν το βλέπουμε να διασχίζει τις δύσβατες περιοχές της χώρας, μας δημιουργεί συναισθήματα νοσταλγικά,τέτοια που κανένα άλλο μεταφορικό μέσο,όσο εξελιγμένο κι αν είναι δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ποτέ να μας χαρίσει.

Πηγή:Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας της Γ'Λυκείου

Είναι αγάπη ο Ευρώτας...

 Από το αρκαδικό οροπέδιο ,σε υψόμετρο 500 μέτρων πηγάζει ένας ποταμός -μύθος: ο μοναδικός Ευρώτας. Με τα 90 χιλιόμετρα μήκος του διαπερνά ευεργετικά την Λακωνία και εκβάλλει στον μυχό του Λακωνικού κόλπου όπου τον υποδέχεται η θάλασσα.
Ο Ευρώτας είναι μια πραγματική εκδήλωση αγάπης για την περιοχή του.  Φροντίζει  ένα μεγάλο μέρος καλλιεργίσιμης έκτασης ,υδρεύει οικισμούς και προσφέρει  τους ιχθύες καρπούς του για να βιοπορίζονται οι οικογένεις των ψαράδων .Επιπλέον δίνει κι άλλες πολλές δυνατότητες ανάπτυξης με το ιδιαίτερο φυσικό-και ψυχικό του-κάλλος. Δεν έχει σημασία αν και με ποιον τρόπο τις αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι  -εκείνος πάντως τις δίνει γενναιόδωρα.
Υδρόβια πουλιά και πολλά  είδη απειλούμενων οργανισμών πανίδας βρίσκουν καταφύγιο στο Δέλτα του Ευρώτα. Είναι ένας από τους τελευταίους σημαντικούς υγροβιότοπους στην νότιο Ελλάδα . Περιλαμβάνεται στο Ευρωπαϊκό δίκτυο Natura .Εύχομαι να τον οφελεί αυτό σε κάτι --.Εξάλλου με την ελληνική Σπάρτη έχει συνδεθεί η ιστορία του.Σ' εμας απευθύνεται ,ελληνικά εδάφη θρέφει,από εμάς περιμένει εκτίμηση.

 Είναι μύθος και ιστορία μαζί ο ποταμός Ευρώτας. ¨Ηταν εγγονός του Λέλεγα, τον οποίον οι Λακεδαιμόνιοι αναγνώριζαν ως  άρχοντα και πρώτο βασιλιά του τόπου τους.
 Όταν πέθανε ο Μύλης ,που ήταν γιος του Λέλεγα και πατέρας του Ευρώτα, ο Ευρώτας έγινε ο τρίτος μυθικός βασιλιάς της Λακωνίας. Ο Ευρώτας διοχέτευσε στην θάλασσα με διώρυγα τα νερά που λίμναζαν στην πεδιάδα .
 Όταν το νερό χύθηκε απέμεινε να ρέει ένα ποτάμι, που του έδωσε τ'ονομά του.
Ο Ευρώτας είχε μια κόρη,την Σπάρτη ,που παντρεύτηκε τον Λακεδαίμονα . Μητέρα τιυ Λακεδαίμονα ήταν η Ταϋγέτη-κόρη Δία. Το βουνό ονομάστηκε με τ'ονομά της  .
 Ο Λακεδαίμονας ανέλαβε την εξουσία,εφόσον δεν είχε γιο ο Ευρώτας. Αυτός έδωσε στην χώρα και στον λαό της το δικό του όνομα. Στην συνέχεια ίδρυσε μια πόλη -και της έδωσε το όνομα της γυναίκας του-την Σπάρτη.
 Ο Αμύκλας ήταν γιος του Λακεδαίμονα. Με τόσο ξεχωριστούς και δοξασμένους προγόνους,αναμενόμενο ήταν να θέλει κι αυτός με την σειρά του ν'αφήσει κάτι για να τον θυμούνται. Ιδρυσε μια πόλη στην Λακωνία,στην πεδιάδα του ποταμού Ευρώτα, με τ'ονομα Αμύκλες
(Αμύκλαι ). Σίγουρα δεν μπορούσε τότε ακόμα να φανταστεί τις στιγμές της ιστορίας που θα εκτυλίσσονταν εκεί ,τις οποίες η μυθολογία τις έστεψε με αθανασία.
¨Ετσι τις ξαναβρίσκουν όσοι νοιάζονται. Πάντα.
---αγγελική---